Album	:	The Original Sweet Voice
Artist	:	Sweetnuj
Label/No.	:	ใบชา Song/BSCD 5
Style	:	Thai Pop

ผมมีอัลบั้มเพลงไทยดีๆมาฝากกันอีกแล้วครับ!...ชื่อชุดว่า The Original Sweet Sound หรือ “ต้นฉบับเสียงหวาน”

อัลบั้ม The Original Sweet Voice หรือ “ต้นฉบับเสียงหวาน” ชุดนี้ เป็นการขับร้องของ Sweetnuj (สวีชนุช) หรือ คุณวรนุช กนกากร นักร้องวัยแม่! เป็นงานที่กลั่นกรองมาจากมันสมองของ บรรณ สุวรรณโณชิน ศิลปินอารมณ์สุนทรี ผู้ร่ำรวยด้วยฝีมือเจ้าเก่า!

หากเป็นนักฟังเพลงคุณภาพ คิดว่าน่าจะคุ้นเคยกันดีกับชื่อของ บรรณ สุวรรณโณชิน อยู่บ้างพอสมควร เพราะเขาเป็นศิลปินที่ค่อนข้างให้ความสำคัญทั้งเรื่อง “Song” และเรื่อง “Sound” อยู่มาก...ในส่วนฝีมือในการทำเพลง ศิลปินคนนี้มีอยู่เยอะครับ และงานของเขามักจะมีอะไรแปลกๆที่เพลงในเชิง “พานิช” ไม่ทำกัน...เพราะมันเจ๊งอยู่เห็นๆตั้งแต่เริ่มเป็นโปรเจ็คท์กันแล้ว แต่ศิลปินอารมณ์ดีคนนี้มักจะสวนกระแสเสมอ

งานของเขาไม่ค่อย “ได้เงิน” สักเท่าไรนัก แต่ถ้าเป็น “กล่อง” มักจะได้อยู่เสมอ โดยเฉพาะคำชมจากคนวิจารณ์เพลง และนักฟังเพลงที่เลือกฟังเพลงที่มีคุณภาพจริงๆ...งานชุด บราซิล ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดแรกที่ทำในนาม บรรณ สุวรรณโณชิน เป็นอัลบั้มที่นักฟังเพลงคุณภาพพูดถึงกันมากชุดหนึ่ง เป็นงานดนตรีในรูปของ Pop,Ragtime และ Bossanova ที่ผสมผสานดนตรี Jazz เข้าไปในอัตราที่เข้มข้นพอประมาณ และได้เฉลี่ยความอ่อนโยนและความผ่อนคลาย เข้าไปลดความเข้มข้นของดนตรีแจ๊สได้ค่อนข้างงดงามและลงตัว เพื่อทำให้ดนตรีที่มีความเป็นแจ๊สฟังได้ง่ายขึ้น! เป็นอัลบั้มที่หาฟังยากอีกชุดหนึ่ง...หรือกับอัลบั้ม พูดพร่ำทำเพลง ก็ฉีกรูปแบบออกไปจากเพลงไทยทั่วไป เพราะเป็นเพลงที่ทำออกมาในลักษณะของเพลงพูดในสไตล์ร็อค โดยนำมือกีตาร์ระดับพระกาฬ 9 คน เช่น ป๊อป แห่งวง The Sun...ชัยบลูส์ กีตาร์บลูส์ที่ยอมรับกันว่าเป็นมือกีตาร์บลูส์ที่ดีที่สุดของประเทศ ฯลฯ มาโซโล่ประกอบเสียงพูดแทนเสียงร้อง ชุดนี้เป็นอัลบั้มแนวคิดใหม่ที่มีเป็นครั้งแรกในวงการเพลงบ้านเรา แต่เพราะแปลกและใหม่เกินรับไหว บรรณก็เจ็บตัวไปตามระเบียบ...กับอัลบั้ม สำนวนสวนสัตว์ ซึ่งเป็นชุดที่ 2 ของเขา...เยี่ยมมาก! เยี่ยมจนส่งให้เขาได้เข้าชิงรางวัลศิลปินชายยอดเยี่ยมในปี 2550 ของ “สีสันอะวอร์ด” ซึ่งผลออกมาปรากฏว่า เขามีคะแนนเป็นรองเจ้าของตำแหน่งคือ ติ๊ก ชีโร่ ไปอย่างเฉียดฉิว! แต่ถึงกระนั้นด้วยความที่พิถีพิถันในด้านการบันทึกเสียง ก็ส่งผลให้เขาได้รับรางวัลบันทึกเสียงยอดเยี่ยมจาก “สีสันอะวอร์ด” มาทดแทน นอกจากนั้นก็ยังข้ามฟากไปคว้าตำแหน่งศิลปินชายยอดเยี่ยมของ “คนอ่านเพลงอะวอร์ด” มาอีกหนึ่งรางวัล...ไม่ใช่เล่นนะครับฝีมือของศิลปินอารมณ์ดีคนนี้

ส่วนในปีนี้ ด้วยฝีมือและความสามารถทางด้านดนตรีที่มีอยู่เปี่ยมล้น เขาก็เป็น 1 ใน 7 ศิลปินชายที่มีชื่อเข้าชิงศิลปินชายยอดเยี่ยมของ “สีสันอะวอร์ด” อีกครั้งหนึ่ง จากอัลบั้มชุด คนบ้าบอล ซึ่งเป็นอัลบั้มชุดที่ 3 หรือชุดล่าสุดของเขา...และกับอัลบั้ม “ต้นฉบับเสียงหวาน” ที่แนะนำอยู่นี้ ก็เป็นมันสมองของเขาทั้งหมด ตั้งแต่ทำดนตรี เขียนเนื้อและทำนอง รวมทั้งเป็นโปรดิวเซอร์ โดยมอบความไว้วางใจในงานชุดนี้ให้ คุณวรนุช กนกากร หรือ “สวีชนุช” เป็นผู้ย้อนยุคและถ่ายทอดบทเพลงที่อิงบรรยากาศสมัยคุณแม่ยังเฟี้ยวในชุดนี้

แล้ว “สวีทนุช” หรือ วรนุช กนกากร เป็นใคร? และมาจากไหน?

ถ้าจะให้เดาอายุอานามของนักร้องสตรีเสียงหวานท่านนี้ ก็น่าจะเกือบๆ 60 หรือ 60 นิดๆนี่ละครับ!เพราะประวัติเล็กๆน้อย และภาพประกอบสมัยยังสาวที่แทรกมาในปกอัลบั้ม มันชวนให้เชื่ออย่างนั้น!หากพูดถึงอายุอานามก็คงไม่มากไปกว่าผมเท่าไหร่ (ฮา) แต่ถ้าเดาอายุสูงไป และไม่ใช่อย่างที่เป็น ก็ขอ “อำไพ” เจ้าของอัลบั้มด้วยละครับ!

เท่าที่ทราบมา คุณวรนุช เธอเป็นนักร้องสมัยรายการ “เพลินเพลงกับนฤพนธ์” ทางทีวีขาว/ดำช่อง 4 บางขุนพรหม เมื่อหลายสิบปีที่แล้ว(ปัจจุบันนี้ก็คือ โมเดิร์นไนน์ทีวี นั่นล่ะครับ) รายการนี้ต้องคนอายุ 40 ปลายๆ หรือ 50 ขึ้นไปโน่นแหละถึงจะรู้จัก...ผมเองก็เคยเปิดดูรายการเพลงทางช่อง 4 อยู่บ้าง แต่ราย“เพลินเพลงกับนฤพนธ์” ของ คุณนฤพนธ์ ดุริยะพันธ์ ไม่ค่อยได้ดูเท่าไหร่ แต่พอจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่า เป็นรายการรุ่นราวคราวเดียวกับของ คุณสุรินทร์ แสงขำ...รายการเพลินเพลงกับนฤพนธ์ ก็เคยเปิดไปเจออยู่เป็นครั้งเป็นคราว แต่ก็ไม่ตามติดตลอด เพราะมันเป็นเพลงไทยเดิม ซึ่งในยุคนั้นวัยนั้นไอ้เรามันวัยสะรุ่นเต็มรูปแบบ เพลงไทยไม่ค่อยได้ฟังนัก ถ้าจะเดินเฉียดๆบ้าง ก็จะหนักไปทาง สุนทราภรณ์ และ สุทพ-สวลี เสียมากกว่า...วัยผมในตอนนั้นมันคลั่งร็อค แอนด์ โรลของ The Beatles และ The Rolling Stones อย่างเต็มเหนี่ยว ก็เลยไม่คุ้นหูคุ้นตากับนักร้องที่ชื่อ วรนุช กนกากร ไปโดยปริยาย ซึ่งเข้าใจว่าเรตติ้งของคุณวรนุชในช่วงนั้นก็น่าจะเอาเรื่องเหมือนกัน ขนาดได้เป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาสินค้าให้กับบริษัท อิตาเลี่ยน-ไทย  ก็น่าจะมีคนรู้จักอยู่ไม่เบาเชียวแหละ!

ตามประวัติที่ให้มาเพียงน้อยนิดในแผ่นพับที่สอดมาในอัลบั้มชุดนี้ ก็ทราบเพียงเคร่าๆว่า ในสมัยที่คุณวรนุชร้องเพลงไทยเดิมอยู่กับ คุณพฤพนธ์ ดุริยะพันธ์ นั้น ก็เคยได้ไปร้องเพลงไทยสากลในรายการ “เรือเพลง”จนได้กลายเป็น “ขวัญใจของเรือเพลง” ไปอีกหนึ่งรายการ...ว่ากันว่าคุณวรนุชน่าจะเป็น “ดาวประดับวงการ” ได้ไม่ยาก แต่น่าเสียดายที่เธอได้มีครอบครัวไปก่อนที่จะก้าวเข้ามาในวงการเพลงอย่างเต็มตัว ทั้งๆที่ก่อนหน้านั้นก็มีวงดนตรีโฟล์คซอง ที่ได้ทำร่วมกับเพื่อนๆรุ่นราวคราวเดียวกัน และหลงใหลคลั่งไคล้เพลงในยุค ’70 เหมือนกัน และในปัจจุบันคุณวรนุชก็ยังร้องเพลงอยู่บ้างเป็นครั้งคราวกับวงดนตรีของธนาคารออมสิน...แต่เพราะเสน่ห์ในน้ำเสียงที่ใครได้ฟัง ต่างก็ชื่นชมและหลงใหล แม้วัยจะล่วงเลยมาเป็นคุณย่าคุณยายแล้วก็ตาม แต่ความหวานและสดใสของเสน่ห์เสียงก็ยังคงอยู่ ก็เข้าใจว่า บรรณ สุวรรณโณชิน เลยชักชวนให้มาร้องในอัลบั้มชุดนี้...และทั้งหมดก็เลยเป็นที่มาของ “ต้นฉบับเสียงหวาน” อัลบั้มดีๆชุดนี้ ที่ต้องขอขอบคุณทั้งคนร้องคือ คุณวรนุช และเจ้าของโปรเจ็คท์คือ บรรณ ที่สร้างสรรค์เพลงคุณภาพดีๆให้คนฟังเพลงคุณภาพได้ฟังกัน เพราะเพลงไทยในยุคนี้หาเพลงคุณภาพดีๆฟังได้ยากม..า..า..า..า..ก! เพราะส่วนใหญ่จะไหลไปตาม “กระแสเงิน” และ “กระแสของตลาด” กันแบบไม่ลืมหูลืมตา

น้ำเสียงของ คุณวรนุช จะออกมาในโทนหวานๆ บอกไม่ได้ว่าเสียงเธอจะไปละม้ายคล้ายเหมือนกับใคร (พรรคพวกที่นั่งฟังด้วยกันบอกว่าบางครั้งคล้ายเสียง คุณเพ็ญศรี พุ่มชูศรี แต่อีกคนบอกว่าไปใกล้เคียงกับนักร้องยุคดาวรุ่งสุนทราภรณ์หลายคน) แต่ผมว่าเสียงของคุณวรนุชเป็นเสียงในแบบของตัวเธอเอง และจะมีอารมณ์ที่แตกต่างกันไปตามลักษณะเพลง...เพลงรักก็รักแบบเต็มร้อย...เพลงเศร้าก็เศร้าจนคล้อยตาม หรือกับเพลงที่ต้องออดอ้อนออเซาะ ก็ใส่จริตจกร้านที่พองาม เป็นไปตามอารมณ์ของเพลงนั้นๆ และเป็นไปตามอารมณ์ที่กรั่นกรองออกมาจากเบื้องลึกจริงๆ ฟังแล้วไม่ใช่เป็นเสียงร้องที่ดัดจริตเสแสร้ง เหมือนกับนัก(สักแต่)ร้องรุ่นใหม่หลายคน ประเภททำเป็นร้องภาษาไทยไม่ชัดเนี่ยะ..น่าเกลียด + ทุเรศมากๆ แต่ก็ไม่เข้าใจยังอุตส่าห์ตั้งให้เป็นราชินีแห่งเพลงอะไรที่ฟังแล้ว มันบ้าบอคอฉีกครับพี่น้อง! ผมอยากให้นักร้องเพลงไทยสมัยนี้ฟังเสียงร้อง และอารมณ์เพลงของคุณวรนุชไว้เป็นตัวอย่าง...อย่างเธอนี่แหละครับของจริง พร้อมที่จะยกย่องเรียกว่า “นักร้อง” และ “ศิลปิน” ได้อย่างเต็มปากเต็มคำ! เพราะที่เปิดกรอกหูกันโครมๆทุกวันนี้...ขี้เหร่ และเป็นของเก๊! แทบทั้งนั้นแหละครับมิตรรักนักเพลง!

เพลงในอัลบั้มชุดนี้ บรรณ สุวรรณโณชิน ทำออกมาด้วยชั้นเชิงที่สมกับความมากในฝีมือ คือ “กลิ่นอาย” มันย้อนยุคลงไปในสมัยที่คุณพ่อหล่อเฟี้ยว คุณแม่เปรี้ยวจี๊ดนั่นแหละครับ! แต่เขาก็สามารถเสริมความร่วมสมัยของเนื้อหาหรือเนื้อร้องเข้าไปในบทเพลงที่ค่อนข้างลงตัวทีเดียว...ทางภาคดนตรี ก็ทำออกมาได้ดี มีนักดนตรีระดับฝีมือมาร่วมกันสร้างสรรค์ภาคดนตรีในงานชุดนี้ให้สละสลวยและงดงาม ไม่ว่าจะเป็น “Mr.Saxman” เศกพล อุ่นสำราญ  (โก้ แซ็กแมน) ที่ในชุดนี้มาจับคลาริเน็ตแทนแซ็กโซโฟน ซึ่งถ้าเป็นคนที่ติดตามดนตรีกันจริงๆจะรู้ว่า ก่อนที่จะได้สมญา “มิสเตอร์แซ็กแมน”เขาคือ Clarinet Boy ที่แวดวงดนตรีรู้จักกันดี...อีกคนหนึ่งที่วงการนักดนตรียกย่องให้อยู่ในระดับแถวหน้า นั่นก็คือ “ป๋าอี๊ด” สุวรรณ มโนษร“เปิดตัว” จนคนรู้จักกันอย่างทั่วถึง ก็ครั้งที่เป็นมือไวโอลินให้กับคาราบาวในแทบทุกๆงานคอนเสิร์ตของวงหัวควาย(ตรวจดูสระอาให้ดีนะ)นั่นเอง ในชุดนี้ป๋าอี๊ดเล่นไวโอลินเหมือนเดิม...แค่สองคนนี้ก็รับประกันคุณภาพแล้วครับ ส่วนนักดนตรีฝีมือคนอื่นๆประกอบด้วย ศุกลวัฒน์ มาตย์แพง-เล่นกีตาร์คลาสสิค รายนี้ฝีมือระดับโชกโชน สถานร่ำสุราทั่วราชอาณาจักร ประจักษ์ในฝีมือกีตาร์คลาสสิคของเขาดี...ฐานันดร ชูประกาย อาจารย์สอนดนตรีเด็กๆ ที่มีอัลบั้ม SorSax เป็นของตัวเองเมื่อหลายปีก่อน เล่นเครื่องเพอร์คัสชั่น...ปฏิพาน พูลสวัสดิ์ เล่นฟลู๊ต และเจ้าของโปรเจ็คท์ บรรณ สุวรรณโณชิน เล่นเปียโนกับดับเบิ้ลเบสส์ และร่วมร้องเพลง อาจารย์สอนดนตรีของหลายสถาบัน แต่ที่สร้างชื่อ และ ภาคดนตรีเรียบง่าย แต่ในความเรียบง่ายนั้น ก็มีการเติมรายละเอียดลงไปในเนื้องานอย่างมีชั้นเชิง เสริมให้ภาคดนตรีลื่นไหล เข้ากับอารมณ์เพลงและเสียงร้องของคุณวรนุชเป็นอันมาก...ผมเคยคิดเล่นๆว่า คนเก่งๆในแวดวงเครื่องเสียงฯของบ้านเรามีอยู่มาก! และที่ชำนาญด้านดนตรีและเพลงก็มีอยู่ไม่น้อย ทำไมนะ? ไม่ทำอัลบั้มเพลงดีๆขึ้นมาบ้าง ดนตรีเรียบๆง่ายๆแบบ Susan Wong, Jeena Lodwick ของฮ่องกง หรือ Olivia Ong ของสิงคโปร์ ภาคดนตรีใช้เครื่องดนตรีเพียงชิ้นสองชิ้นก็พอ แต่ไปเน้นที่การบันทึกเสียงให้เป็นแบบออดิโอไฟล์สุดฤทธิ์สุดเดชไปเลย ผมว่าเราทำได้ ดูตัวอย่างจากชุด โลลิต้า-๑๐๐๑ ราตรีเพลง ของ ดนุพล แก้วกาญจน์ และเพลงประกอบภาพยนตร์จากเรื่อง นางนาก นั่นประไร เราบันทึกเสียงให้มันดีได้ ถึงแม้จะไม่ออดิโอไฟล์จ๋าแบบสังกัดดังๆของเมืองนอก เอาแค่น้องๆออดิโอไฟล์ผมว่าน่าพอใจแล้ว แต่ของเราไม่ค่อยมีใครกล้าลงมาเต็มตัว เพราะตลาดไม่เล่นด้วย ก็คงจะบ่นไปอย่างนี้อีกนานละครับ ตราบที่สังกัดประเภทอากู๋ และอาเฮียยังเป็นเจ้าของตลาด และกวาดคลื่นสถานีวิทยุมาอยู่ในมือเกือบหมด!

อย่างชุด“ต้นฉบับเสียงหวาน”นี่ก็เหมือนกัน! ไม่รู้ว่าจะมีดี.เจ.คนไหนใจบุญ นำไปเปิดแนะนำทางสถานีวิทยุกันบ้าง เพราะดูๆแล้ว ไอ้ประเภท “เพลงละพัน วันละเพลง” อย่างที่เขาพูดกัน ผมว่า ใบชา Song เจ้าของสังกัดอัลบั้มชุดนี้คงจะ..ลาแล้วเด้อดอกโศกเป็นแน่!

ผมคงไม่ต้องนำเพลงแต่ละเพลงมาแจงรายละเอียดกันนะครับ เพราะทุกเพลงมีน้ำเสียงที่หวานใส หวานเศร้า หวานสนุก เป็นไปตามอารมณ์ของเพลงอยู่แล้ว แต่ที่จะพูดถึงคืองานบันทึกเสียงครับ! อ้อ...ลืมบอกไปนิดว่าในชุดนี้มี คุณศุ บุญเลี้ยง มาร้องคู่ในเพลง หลงมนต์ ซึ่งจะทำให้คนฟังหลงใหลในน้ำเสียงของคนทั้งสอง...คนหนึ่งจริงใจและอบอุ่น..อีกคนหนึ่งหวานและออดอ้อน...เยี่ยมครับเพลงนี้...เพลงเปิดอัลบัม รักยุค Hi-Tech ก็น่าฟัง เป็นการผสมเนื้อร้องร่วมสมัย เข้ากับทำนองที่ไพเราะและย้อนยุคลงไปได้สวยงามทีเดียว...ส่วนตัวผมจะชอบเพลง มีใครไม่แก่บ้าง ที่ชอบไม่ได้หมายความว่าเข้าข้างตัวเองที่แก่ แต่ชอบในลีลาของเพลง แบบมี Blues เจืออยู่นิดๆ ไลน์ของเพลงแบบ พรานเบ็ด ของ มรว.ถนัดศรี สวัสดิวัฒน์ นั่นละครับ

แม้การบันทึกเสียงจะยังไม่ถึงความหมายของออดิโอไฟล์เต็มรูปแบบ แต่ชุดนี้บันทึกออกมาดีกว่าเพลงไทยหลายชุดครับ...เสียงร้องโปร่ง สะอาดและชัดเจน เนื้อเสียงเข้มข้นพอสมควร แอมเบียนท์ดูจะบางเบาไปสักหน่อย แต่ตำแหน่งดนตรีต่างๆแยกแยะได้ชัดเจน ตำแหน่งชิ้นดนตรีก็มั่นคงไม่แกว่งไปมา น้ำหนักเสียงของชิ้นดนตรีบางชิ้นยังดูขาดๆเกินๆไปบ้าง เสียงดับเบิ้ลเบสส์ในบางเพลง ช่วงอินโทรจะมีความดังมากกว่าช่วงที่รับถัดมา(ประมาณขึ้นต้นเสียงร้อง) และอีกจุดหนึ่งที่ยังไม่กระชับดีนัก คือการเก็บเกี่ยวชิ้นดนตรีให้มีความต่อเนื่องและลื่นไหลสอดคล้องที่ดูจะคร่อมไปบ้าง แต่ก็มีอยู่เพียงเล็กน้อยแค่เพลงสองเท่านั้น ถือเป็นเรื่องจ้อยครับเมื่อเทียบกับคุณภาพโดยรวม..และที่ติมานั้นเป็นการฟังเปรียบเทียบกับแผ่นออดิโอไฟล์ของ Linn Records และของ Chesky Records เขานะครับ! แต่ถ้าเป็นเพลงไทยด้วยกัน อัลบั้มนี้คุณภาพเสียงเหนือกว่ากันเยอะ ผมว่าสังกัดดังๆอย่างแกรมมี่ หรือ อาร์.เอส.ยังเป็นรองอยู่อื้อ!

เป็นอัลบั้มเพลงไทยที่ “ดีมาก”  อีกชุดหนึ่งเมื่อเทียบกับเพลงไทยในสมัยนี้ด้วยกัน ฟังง่าย ดนตรีไม่ซับซ้อน แต่ก็ละเอียดด้วยชั้นเชิงในการเรียบเรียง ผมว่าคนที่มีอายุตั้งแต่ 30 ปลายๆขึ้นไปคงจะรับกันได้ แต่ต่ำกว่านี้ลงมาไม่รู้ว่าฟังแล้วจะหัวเราะกันหรือไม่...ดีไม่ดีอาจจะถากถางว่าเพลงคนแก่ ถ้าคิดอย่างนั้นก็ขอแนะนำให้ไปหาฟังเพลงในแทรคที่ 10 ชื่อแพลง มีใครไม่แก่บ้าง  แล้วจะเข้าใจในสัจธรรมและความเป็นจริง

อย่างไรก็ตามเพลงชุดนี้ ถ้าเป็นนักฟังที่ชอบเพลง-ดนตรี และเสียงร้องที่มีคุณภาพ แนะนำให้ไปหามาฟังกันครับ แต่คาดว่าเพลงที่ไม่เอาใจตลาดอย่างนี้น่าจะหาซื้อได้ยาก ถ้าจะให้ดีลองติดต่อไปที่สังกัด ใบชา Song เขาดู น่าจะชัวร์ครับ! เบอร์โทร.02-271-4638 และ 089-660-9666   

โดย นิรุกติ์ แข็งแรง   วันที่ 31-มีนาคม-2551